كفران نعمت تنها به اين نيست كه انسان ناسپاسى خدا گويد ، بلكه هر گونه بهره‌گيرى نادرست و انحرافى از نعمت هم كفران است . از بارزترين نمونهء تبديل نعمت به كفران و يكسونگرى بشر به طبيعت اين است كه نيروهاى گوناگون جهان آفرينش در پرتو هوش و ابتكار خدادادى بشر ، به دست انسان مهار شده و در جادهء سودمندى و پيشرفت او به كار افتاده است . هنگامى كه ابزار نشر انديشه و دانش و آگاهى از اخبار جهان در دسترس همگان قرار گرفته است ؛ پس در چنين زمانى كه مردم دنيا بايد از نظر مادى و معنوى انسان‌هاى خوشبختى باشند ؛ ولى به خاطر صرف كردن قدرت‌هاى انسانى و مالى ، طبيعى و صنعتى ، در راه سلطه جويى و بيدادگرى و به كارگيرى اختراعات و اكتشافات در هدف‌هاى مخرّب ؛ هر پديدهء نو فكرى و حرفه‌اى ، نخست بهرهء مفسده جويانه دارد سپس فايده‌هاى مثبت آن در مراحل بعدى ارائه مىشود . اين ناسپاسى بزرگ حاصل دور افتادن از هدايت سازندهء پيامبران خداست كه بشر به دست خود زمينهء هلاكت نفس و فساد بر زمين را فراهم ساخته است . اگر انسان خود را با نظام خلقت هماهنگ كند و سنّت‌هاى حاكم بر جامعه را در جهت سعادت و هدايت نفس خويش قرار دهد و نفس امّاره و شيطان را به عنوان دو دشمن ظاهرى و باطنى بشناسد و آمادگى براى سفر آخرت و زندگى برتر را در سرلوحهء افكار خود بگنجاند ، سعادت دنيا و آخرت را دريافت خواهد كرد . حضرت على عليه السلام در وضعيت حال سرمايه‌داران و نيازمندان مىفرمايد : إِنَّ اللَّهَ سُبْحانَهُ فَرَضَ فى امْوالِ الْاغْنِياءِ اقْواتَ الْفُقَراءِ ، فَما جاعَ فَقيرٌ الّا بِما مَنَعَ غَنِىٌّ وَ اللَّهُ تَعالى جَدُّهُ سائِلُهُمْ عَنْ ذلِكَ . « 1 » خداوند روزى تهيدستان را در ثروت اغنيا واجب نموده است ، تهيدستى

--> ( 1 ) - نهج البلاغه : حكمت 328 .